Często myślimy, że nie mamy czasu na zdobycie wiedzy w zakresie pierwszej pomocy. Odsuwamy od siebie tę myśl, że Nam i Naszym bliskim może przydarzyć się coś złego. wypadki jednak zwykle zdarzają się nagle i  mogą Nas zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie. Dlatego usiądź wygodnie i poświęć chwilę na uaktualnienie wiedzy na temat zasad pierwszej pomocy.

Najważniejsze to nie bać się! Tak, to ten lęk towarzyszy nam najczęściej. Boimy się, ze swoją pomocą możemy jeszcze bardziej zaszkodzić, a tym samym, mieć z tego tytułu konsekwencje prawne. Prawda jest taka, że to za nie udzielenie tej pomocy możemy mieć poważne konsekwencje, niż za próbę niesienie pomocy poszkodowanego.

Ponadto zgodnie z art. 162 § 1 Kodeksu karnego: Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Nie poniesiesz odpowiedzialności za ewentualne błędy popełnione w trakcie udzielania pomocy w sytuacji, jeśli kierowałeś się dobrą wolą. Nie popełnisz przestępstwa, jeżeli nie udzielisz pomocy, do której jest konieczne poddanie się zabiegowi lekarskiemu albo w warunkach, w których jest możliwa niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej (art. 162 § 2 Kodeksu karnego).

Grunt, to nie działać samemu, kiedy widzisz wypadek, lub gdy ktoś zasłabł- działaj! Zadzwoń pod numer alarmowy lub poproś osobę obok ciebie by to zrobiła. Dużo lepiej działa komunikat wskazujący na osobę która ma wykonać daną czynność „Proszę Pana niech Pan zadzwoni na 112!” niż „Niech ktoś zadzwoni po pomoc!”  Lepiej, by zadzwoniła jedna osoba niż wszyscy blokowali linie.

Zawsze bądź bezpieczny i najpierw upewnij się czy udzielenie pierwszej pomocy nie będzie stanowiło dla Ciebie niebezpieczeństwa. Zabezpieczcie teren wypadku, jeśli jest to wypadek samochodowy, sprawdźcie czy można bezpiecznie podejść i wyłączyć silnik.

Sprawdź czy kierowca posiada trójkąt ostrzegawczy i rozłóż go w określonej odległości za samochodem (od 30-50 m), oraz wyciągnij apteczkę z samochodu poszkodowanego. Nie wyciągajmy nigdy swojej apteczki (chyba, ze poszkodowany jej nie posiada- pamiętaj, że później sam ruszasz dalej w trasę i Tobie ona również może być potrzebna).

Kiedy nasz poszkodowany jest przytomny zapytaj dokładnie co się stało, by zebrać jak najwięcej informacji. Dopytaj czy jest na coś uczulony lub czy bierze jakieś leki.

Jeżeli znaleziono osoba nie reaguje na nasze wezwania, prawdopodobnie jest nieprzytomna i wówczas trzeba koniecznie sprawdzić czy oddycha. W tym celu należy udrożnić drogi oddechowe, poprzez odchylenie głowy do tyłu. Dalej należy przyłożyć policzek do ust poszkodowanego i patrzeć na klatkę piersiową. Dzięki temu w ocenie oddechu używa się kilka zmysłów – wzroku, dotyku i słuchu. Jeżeli nie czuje się oddechu na policzku, nie słyszy oddychania oraz nie widzi ruchów klatki piersiowej przez 10 sekund, to należy uznać, że taka osoba nie oddycha i należy rozpocząć uciskanie klatki piersiowej.

• Poszkodowanemu leżącemu na plecach, należy wyprostować nogi i ustawić się przy nim od tej strony na którą będzie chciało się go obrócić.
• W dalszej kolejności rękę od strony udzielającego pomocy układamy pod kątem prostym w stosunku do ciała, a następnie zgina się ją do góry w łokciu pod kątem prostym tak, aby dłoń ręki była skierowana do góry.
• Drugą rękę kładzie się w poprzek klatki piersiowej, a dłoń układa w kierunku twarzy, tak aby jej zewnętrzna część dotykała brody od strony udzielającego pomocy.
• Drugą ręką ratownik łapię nogę od drugiej strony tuż powyżej kolana i pociąga ku górze, nie odrywając stopy od podłoża.
• Przytrzymując jedną ręką dłoń dociśniętą do policzka, drugą ręką pociąga się za nogę tak, by poszkodowany obrócił się na bok w kierunku ratownika.
• Kończynę, za którą pociągało się poszkodowanego, układa się w ten sposób, że zarówno staw kolanowy jak i biodrowy są zgięte pod kątem prostym.
• W celu udrożnienia dróg oddechowych, głowę poszkodowanego odchyla się lekko do tyłu.

Gdy poszkodowany jest już w tej pozycji, należy co jakiś czas oceniać czy oddycha, aż do przyjazdu karetki. Jeżeli przestanie oddychać, wówczas rozpoczyna się resuscytacje.

Uciskanie klatki piersiowej ma na celu zapewnienie krążenia krwi w organizmie, zwłaszcza do mózgu, który jest narządem najbardziej wrażliwym na niedotlenienie. Aby resuscytacja była jak najbardziej skuteczna, należy przestrzegać kilku zasad:

• Należy uklęknąć obok poszkodowanego i dłonie ułożyć na dolnej połowie mostka (mniej więcej w połowie klatki piersiowej).
• Nadgarstek jednej z rąk umieścić na grzbiecie dłoni leżącej już na mostku; następnie spleść palce obu rąk.
• Podczas uciskania należy trzymać ramiona prosto, bez zginania ich w łokciach (siła ucisku ma pochodzić z całego ciała, a nie tylko z ramion, wówczas organizm wolniej się męczy); ramiona utrzymuje się prostopadle do klatki piersiowej.
• Należy uciskać w tempie 100-120 uciśnięć na minutę (można je liczyć na głos lub w myślach)
• Uciśnięcia powinny być na głębokość 5-6 cm; za każdym razem powinien następować całkowity powrót klatki piersiowej do pozycji wejściowej, ale bez odrywania od niej dłoni.
• Co 30 uciśnięć można wykonywać 2 oddechy ratownicze (każdy trwa około 1 sekundy), przy czym nie jest to niezbędne – jeżeli ratownik nie ma maski twarzowej i boi się, nie musi wykonywać oddechów a jedynie uciskać klatkę piersiową.
• Jeżeli jest taka możliwość, podczas uciskania wskazane jest zamienianie się z innymi osobami co 2 minuty (lub częściej, jeżeli zmęczenie narasta).
• Uciśnięcia prowadzi się aż do: powrotu przytomności poszkodowanego, przyjazdu karetki lub wyczerpania ratującego.

Należy mieć przy tym wszystkim świadomość, że nawet najdokładniejszy opis nie zastąpi praktycznej nauki umiejętności. W tym celu stosuje się specjalnie do tego stworzone fantomy, które służą nauce techniki uciskania klatki piersiowej i wykonywania oddechów ratowniczych. Każdy człowiek powinien odbyć takie szkolenie, tak by w razie potrzeby potrafił pomóc osobie w potrzebie.

Więc nie bójcie się, i pamiętajcie, że Wasza pomoc i  reakcja może uratować komuś życie.